ကမာပုလဲ
အဘယ္၀ဋ္ေၾကြးေၾကာင့္ပါလဲ
၂၁ ရာစုမွာ ဘုရားသခင္ ငိုေၾကြးတယ္ …
ငိုတာမွ သည္းသည္းထန္ထန္
ရႈိက္ႀကီး တငင္ငင္ ငိုတယ္။
တခ်ိန္က…
အေရွ႕ အလယ္ပိုင္းရဲ႕ အသည္းႏွလံုး
ေဂ်ရုဆလာမ္ အတြက္ ငိုတယ္၊
လူကို ကၽြန္အျဖစ္ အဓမၼကုန္ကူးခံခဲ့ရတဲ့
အဖရိကန္ လူမည္းေတြအတြက္ ငုိတယ္၊
ဒခ်္၊ အီတလီ၊ စပိန္၊ ေပၚတူဂီ၊ ျပင္သစ္၊ အဂၤလန္၊ အေမရိကန္ …စတဲ့
ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕ သမားေတြေၾကာင့္ ငိုတယ္၊
ဖက္ဆစ္ ဂ်ပန္၊ နာဇီဟစ္တလာ၊ မူဆိုလိုနီတို႔ေၾကာင့္ ငိုတယ္၊
ပထမ ကမၻာစစ္ … ဒုတိယ ကမၻာစစ္ အတြက္ငိုတယ္
ၾသဂုတ္- ၆၊ ၾသဂုတ္-၈ … ဟီရိုရွီးမား၊ နဂါစကီ
ျႏဴကလီးယားဗံုးအဆိပ္သင့္ခံ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြအတြက္ ငိုတယ္။
ငိုရတာေတြ မ်ားလြန္းေနေတာ့
သူ႔ခမ်ာ နားနားၿပီး ငိုပါရေစလို႔ …
သူ႔ေရွ႕က သြားႏွင့္သူ ဘုရွားသခင္ေတြထံ
(ရွိခဲ့မွန္း၊ မရွိခဲ့မွန္း သူကုိယ္တိုင္လည္း မေသခ်ာဘူး)
ကမၻာေျမအတြက္ အသနားခံ မ်က္ရည္နဲ႔ ဆုပန္တယ္၊
သူ႔ဆုပန္ခ်က္ေတာင္ မဆံုးႏိုင္ေသးဘူး
ဆိုဗီယက္ ယူနီယံႀကီး ၿပိဳကြဲတယ္
ဂ်ာမနီ ဘာလင္တံတုိင္းႀကီး ၿပိဳက်တယ္
ကမၻာ့ ေနရာအႏွံ႔မွာ
ဘာသာေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အသားအေရာင္၊ လူမ်ဳိးေရး
ပဋိပကၡနဲ႔ စစ္ပြဲေတြ ျဖစ္တယ္၊
ဘုရားသခင္ ခမ်ာမယ္
၂၀ ရာစုကုိ အငိုနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး
၂၁ ရာစုကုိ မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႔ ႀကိဳရျပန္တယ္။
၂၁ ရာစုမွာ လူအခ်င္းခ်င္း ႏွိပ္စက္ျခင္းေတြကလည္း
ဘယ္ေခတ္နဲ႔မွ မတူေအာင္ သိမ္ေမြ႔ျပင္းထန္တယ္၊
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားဆိုသူေတြရဲ႕
လက္ေတြ႔မပါတဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္း ေမတၱာအစြမ္းေတြကလည္း
ခုႏွစ္အိမ္ ၾကားတာပဲ အဖတ္တင္တယ္ …
အဲဒီအတြက္လည္း ဘုရားသခင္ ငိုတယ္၊
သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး
ကူးစက္ေရာဂါ၊ လူကုန္ကူးသန္းမႈ၊ ကေလး မိန္းမ ဘာညာ အခြင့္အေရး
လည္းေခ်ာင္းကြဲေအာင္ ေန႔တဓူ၀ ေအာ္ေနဟစ္ေနၾကတယ္
ဒါေပမဲ့
ပါးသြားတဲ့ အိုဇုန္းလႊာ ေပါက္ၿပဲမသြားေအာင္
ေပါက္ၿပဲေနတဲ့ အိုဇုန္းလႊာ ဒီ့ထက္ပို ႀကီးမသြားေအာင္
၀ိုင္းၾကပါ၊ ၀န္းၾကပါ၊ ကာကြယ္ၾကပါဆိုေတာ့လည္း
လက္သည္ တရားခံ စူပါ ပါ၀ါက
အိပ္ခ်င္ေယာင္၊ ရူးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတယ္
အဲဒီအတြက္လည္း ဘုရားသခင္ခမ်ာ
ရင္တမမနဲ႔ မ်က္ရည္ က်ရျပန္တယ္။
အႏုပညာစစ္စစ္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္က
တစ္- စိတ္ကူးစိတ္သန္း
ႏွစ္- အလွအပ
သံုး- အမွန္တရား တဲ့
ၿပီး ……………………
ကိုယ္ပိုင္ႏိုင္ငံတခု အခိုင္အမာမရွိခဲ့ရင္
အဲဒီ လူမ်ဳိးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈဟာလည္း မရွင္သန္ႏိုင္ဘူးတဲ့
လစ္သူေရးနီးယန္း အႏုပညာရွင္ ဂ်ဴးေတြကို
အစတုံး မသတ္ျဖတ္ခင္ ဂတ္တို (GHETTO) မွာ
ဖိႏွိပ္သူ နာဇီဗိုလ္က နတ္စကားေျပာခဲ့တာ
အဲဒီအတြက္လည္း ဘုရားသခင္ငိုတယ္။
ငိုတယ္ ….
၂၁ ရာစုမွာ
ဘုရားသခင္ ရႈိက္ခါ ငင္ကာ ငိုတယ္၊
အမုန္းမီးေတြ မၿငိမ္းႏိုင္ေသးတဲ့
ေဂ်ရုဆလာမ္ အတြက္ ငိုတယ္
အာဖဂန္ အီရတ္ ျပည္သူေတြအတြက္ ငိုတယ္
၉-၁၁ အတြက္ငိုတယ္
ဟိမ၀ႏၱာ ေတာင္တန္းႀကီးကို ပုတ္ပုတ္ၿပီး
ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးကို လႈပ္လႈပ္ၿပီး ငိုတယ္။
အဲဒီလို … ဘုရားသခင္ခမ်ာ
ေန႔မအား ညမအား ငိုေနရရင္းက
(ဘယ္လူလြန္မသားေတြ စတန္႔ထြင္လိုက္သလဲမသိပါဘူး)
မၾကာခင္မွာ ကမၻာႀကီးပ်က္မတဲ့
ဒါဆိုရင္ ….
အရာရာကုိ ဖန္ဆင္းတယ္ဆိုတဲ့ ဘုရားသခင္ခမ်ာ
ဘုမသိ ဘမသိ တရားခံျဖစ္ရေတာ့မယ္ … ေပါ့
ဒါနဲ႔ ဘုရားသခင္ဟာ
သူ႔ငိုခ်င္းကို ရပ္
ေၾကာင္းက်ဳိး ဆက္စပ္စဥ္းစားရင္းက
ဒီကေန႔ ကမၻာႀကီး လိုအပ္ေနတာ
ေတာ္လွန္ေရးစစ္စစ္နဲ႔
ေတာ္လွန္ေရးသမားစစ္စစ္ေတြပဲ ဆိုတာ
သူ သေဘာေပါက္ လက္ခံသြားေတာ့တယ္၊
အဲဒီက စလို႔ေပါ့ …
ဘုရားသခင္ရဲ႕ ငိုေၾကြးသံသည္လည္း
နားနား ျခားျခားၿပီးမွ ထြက္ေပၚလာေတာ့တယ္။ ။
ကမာပုလဲ
၂၉၊ ၀၅၊ ၂၀၁၀။
Saturday, July 10, 2010
၂၁ ရာစုတြင္ ဘုရားသခင္ ငိုေၾကြးေနရျခင္း အေၾကာင္း
Wednesday, April 8, 2009
၂၀၀၉ ကို ေတာင္းဆိုျခင္း
ေမာင္လြမ္းဏီ
မဟာမွိဳင္းက
ကဗ်ာတိုင္းကို
နယ္ခ်ဲ႕ရာဇ၀င္နဲ႕
ႏွိဳင္းသလိုပ
သမိုင္းမွာ
ေအာင္ဆန္းလည္းအရိုင္းျဖစ္ခဲ့တယ္
အရိုင္းေအာင္ဆန္း၊ သမိုင္းလမ္းကို
ထမ္းရြက္သယ္ပိုး
ေနာင္လာေနာက္သား မ်ိဳးဆက္ဆီ
ဖက္ဆစ္ကို
ၾကြက္ျဖစ္ေစခဲ့တာ
လူထုသည္သာ သူရဲေကာင္းေပါ့
လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္
မဆလတပါတီ
အာဏာနီကို
မထီရဲေသြး၊ ရွစ္ရွစ္ေသြးက
ေတာ္လွန္ေရးကို ေတးညည္းဆိုခဲ့ၾကျပန္တယ္
လွဳပ္ရွားမႈအဆက္ဆက္
အသက္ေသြးေခၽြး
အေရးေတာ္မဟာ
ဂႏၱ၀င္ထဲက တို႕ဧရာ။
ေရႊ၀ါေရာင္ဟာ
ေလသာေဆာင္က ဖန္မီးအိမ္မဟုတ္
ငုတ္တုတ္အငတ္မခံသလို
ဆြမ္းေရဆီမီး ဓာတ္မီးတိုင္မွာ
ေမတၱာေပးယူ အလွဴမခံခဲ့တာေပါ့။
ဘာကိုခ်င့္ေတြး
စဥ္းစားေပးရမွာလဲေဟ့
တေန႔ေတာ့
တေကြ႕ေကြ႕မွာ တို႕လူထုရဲ႕ တရားသစၥာ။
Friday, January 9, 2009
ကမ္းတတ္တိုက္ပြဲ
ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး)
ေလာကဓံကလည္း အႏုိင္က်င့္တယ္
ဘ၀ကလည္း အဖိတ္အစင္မ်ားတယ္
ပဋိပကၡေတြဟာ ဆီလိုအေပါက္ရွာၿပီး ထြက္လာၾကတယ္။
စားၾကတယ္
လူကို လူခ်င္းစားၾကတယ္။
ဘာျဖစ္လို႔
ငါ့ေခ်ာတိုင္ေလးကိုမွ
၀တ္ဆီေတြ တျဗန္းျဗန္း ပတ္ေနရတာတဲ့တုန္း။
အဖတ္ဆယ္မရတဲ့
ေခတ္ကာလကလည္း အရည္က်ဲလြန္းလွတယ္
အဲဒီလို ေခတ္ကာလမွာမွ
အလံစိုက္ဖို႔ လူျဖစ္လာရတာဆိုေတာ့
“ဆကပ္တိုတို၀တ္ ေအာက္စလြတ္ရင္ဖံုး။”
ဘယ္သူ႔ကိုမွ
ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတာ မလုပ္ခဲ့ဘူး
ဘယ္သူရဲ႕
ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတာကိုမွလည္း မလုပ္ခဲ့ဘူး
ငါ့အဓိပၸါယ္ကိုငါ ထြန္ယက္တယ္
ေနပူမေရွာင္
မိုး႐ြာမေရွာင္ ထြန္ယက္တယ္။
မက္မက္စက္စက္ စိုက္ပ်ဳိးခဲ့တယ္
ငါ့ရဲ႕ ယံုၾကည္ျခင္းေတြ
ယံုၾကည္ခ့ဲတယ္
လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကလည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
ယခုလည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
အ႐ိုင္းစိုင္းဆံုး ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
ငါ့ေသြးေတြထဲ ၀င္ေရာက္ေနတဲ့အထိ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။
ငါ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာပဲေနတယ္
ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ တဦးခ်င္းကိစၥပဲတဲ့လား
တကိုယ္ေတာ္၀ါဒန႔ဲ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္မယ္တဲ့လား
ငါ ဒါကို ရယ္သြမ္းေသြးမိတယ္
ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ စည္း႐ံုးစုဖြဲ႔ျခင္းျဖစ္တယ္
ပစၥဳပၸန္ကိစၥလည္းျဖစ္တယ္
ငါပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွ ေနတယ္။
ဘာတဲ့ …
ပန္းေရာင္ဆိုပါလား
ငါ ဘယ္ေတာ့မွ အနီကို အနက္အစြန္းမခံဘူး
ငါဘယ္ေတာ့မွ ၾကက္ေသြးေရာင္ မျဖစ္ခဲ့ဘူး
တရားေသမဟုတ္ဘူး လမ္းညႊန္။
တရားမွ်တမႈေတြ မိုးလို႐ြာ
ေအးခ်မ္းၾကပါေစ
အမွန္တရားေတြ ေနလိုသာ
ေႏြးေထြးၾကပါေစ
လူအခ်င္းခ်င္းေသြးစုတ္ျခင္း
ကင္းရွင္းၾကပါေစ။
သမိုုင္းကို မ်က္ရည္ခံထိုးလိမ့္မယ္ထင္သလား
ငါ့႐ိုးသားမႈကို ငါယံုၾကည္တယ္
ျပက္ျပက္သားသားကို ယံုၾကည္တယ္။
ဘယ္သူေတြ
အကုန္အစင္ ႐ိုးသားခဲ့ၾကသလဲ
အကုန္အစင္ ႐ိုးသားသူသာ
အကုန္အစင္ ရရွိေပလိမ့္။
ေၾကမြရမွာတဲ့လား
ဒီလိုပါပဲ
အထုအေထာင္းေတြၾကားက
သံမဏိသားက်လာၾကတဲ့
ငါ့ေရွ႕က ငါ့ခ်စ္သူေတြကို ငါခ်စ္တယ္။
ဒါ
ငါတို႔ေခတ္တဲ့လား
မဟုတ္ဘူး
ဒါ
ငါတို႔ေခတ္မဟုတ္ေသးဘူး
ငါတို႔ေခတ္ဟာ ဒီလိုျဖစ္ခြင့္မရွိဘူး
ငါတို႔ေခတ္ကို ေရာက္ဖို႔ ငါတို႔ထူေထာင္ရဦးမယ္။
ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး)
Wednesday, November 19, 2008
မုန္တုိင္းလာသြားခဲ့တယ္
ျမင့္ေဇ
သတိရမိတယ္
ဆားခ်က္တဲ့လက္က
တံငါသည္္ဘ၀ကို ႏူးညံ့ခဲ့ပုံမ်ား။
မင္းလည္း မျမင္ႏုိင္
ငါကလည္း မင္းကို
မေပြ႔ေထြးႏုိင္ခဲ့
ဆားခ်က္သမေလးေရ…။
မုန္တုိင္းက
ေ ရ ာ က္ လ ာ တ ယ္ ။
အခုေတာ့
ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္။
စီးေမ်ာသြားပုံက
ေကာင္းကင္တခုလုံး
ခ်က္ခ်င္း
ပ်က္သြားသလုိ
ရုန္းရင္းဆန္ခတ္။
ေခတ္ေတြ စီးဆင္းသြားေတာ့
ပင္လယ္က
ျပာစိမ္းလုိ႔
ဘာမွမပတ္သက္သလုိမ်ဳိး
သူစိမ္းဆန္ဆန္ၾကည့္လုိ႔ ။ ။
ကိုဖိုးေဇ (ခ) ကိုဂုရု ေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ...
Wednesday, October 1, 2008
ေသတမ္းစာ
ေယာဟန္ေအာင္
အလင္းကိုေပးဖို႔
ထင္းဟာ မီးကို စားသလိုေပါ့၊
အားလံုးကို လင္းဖို႔
တို႔အသက္ေတြ ရင္းခဲ့ရတယ္ေလ။
ငါ့သူငယ္ခ်င္း
ရဲေဘာ္တဦး
ေခတ္တေခတ္ကို ျမင္ဖူးခ်င္လို႔
ေနလံုးတူးဆြ
ေသြးေတြစြန္းထင္းတဲ့
၀တ္စံုတစ္စံုရခဲ့တယ္။
မေန႔ကေလ
ေအ-ေကေသနတ္
သူျဖဳတ္တပ္ဆင္
တသသ ေရာင္တင္သုတ္ေနခဲ့တယ္။
မေန႔ကေလ
ညေနနီက်င္၊ ကင္းက်စဥ္က
ခပ္ေ၀းေ၀းၿမိဳ႕ျပ၊ ေမွာင္ရီက်စဥ္
မီးစတင္လင္း၊ ထမင္း၀ိုင္းမွာ
သူ႔မိဘေတြ၊ ဇြန္းလက္ဆံုေလတိုင္း
ဘာေတြ ေျပာေလမလဲ
သူေတြေ၀ေနခဲ့တယ္။
မီးခိုးဖံုလံုး၊ ဗံုးသီးကြဲေျမာက္
ေမာင္းျပန္ေပါက္ထြက္၊ အတြဲဆက္ေတြ
ဆူပြက္ေအာ္ဟစ္၊ ပစ္ ပစ္ ပစ္ၾက
ေဖာက္ျပန္သူေတြ တို႔ပစ္ရမယ္၊
ဒါေတာ္လွန္စစ္ရဲ႕ နိယာမေလ။
ငါ့သူငယ္ခ်င္း ...
မင္းအားတင္းပါ၊
မင္းဘာေျပာမလဲ၊
မင္းဘာမွာမလဲ
ေနမင္းကို သဲေတြၿပိဳဖို႔မိၾက
ေမွာင္မိုက္ခဲ့ရေပါ့။
သူဟာ
သူ႔ဓါတ္ပံုကို
ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ယံုၾကည္ခ်က္အေပၚမွာ ခ်ိတ္ပါ၊
သူ႔ဓါတ္ပံုကို
ရုပ္ရွင္ရံုမွာ အေလးျပဳပါ၊
သူ႔ဓါတ္ပံုကို
ေရစာရုပ္ပံု၊ ေငြေၾကးစံုမွာ ရိုက္ႏွိပ္ပါ၊
သူမွာမသြားခဲ့ဘူး။
သူဟာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ အိပ္စက္သြားခဲ့တယ္၊
မွတ္တမ္းငယ္တအုပ္ထဲမွာေတာ့
(ရက္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဖ်ားနာစဥ္
ဘာမွ စားလို႔မ၀င္ဘူး၊
ေမေမ့ခ်ဥ္ေရဟင္းတခြက္
ညက အိပ္မက္တယ္ေလ)။
ဌာနခ်ဳပ္ကိုေပးမယ့္
ေၾကးနန္းစာေရးစဥ္
က်ေနာ့လက္ေတြ တုန္ယင္ေနခဲ့တယ္ေလ။
ေယာဟန္ေအာင္
ေဒါင္းအိုးေ၀ဂ်ာနယ္။ ေရဆန္းလမ္းသို႔အျပန္ (ႏိုင္၀င္းေဆြအမွတ္တရ ကဗ်ာမ်ား)၊ ေဖ ၁၉၉၆၊ ဧရာ၀တီညီေနာင္စာေပ။
ေ႐ႊ႐ုပ္တု
ေဌးေအာင္
ရဲေဘာ္
ေႏြလည္ေန႔ရက္တရက္မွာ
ငါတို႔ကို ရဲေဘာ္ခြဲထြက္သြားခဲ့တယ္။
ရဲေဘာ္ရဲ႕စ်ာပနကို
ငုိ႐ႈိက္ျခင္းနဲ႔ ပို႔ေဆာင္ဂုဏ္ျပဳဖို႔
ငါတို႔မွာ အခ်ိန္မရွိ။
ရဲေဘာ္ရဲ႕ ႐ုပ္တုကို
ယဥ္ေက်းစြာထုလုပ္ဖို႔ … ၿပီးေတာ့
ထိုက္တန္စြာ ထုလုပ္ဖို႔
ငါတို႔မွာ ေ႐ႊသားမရွိ။
ဒါေပမယ့္
ေသြးေတြ႐ႊဲနစ္ေနတဲ့
ရဲေဘာ္ရဲ႕ အက်ႌကို
ငါတို႔ အလံထူလို႔
ေရွ႕သို႔ ေရွ႕သို႔
ေရွ႕ဆီကို သြားေနၾကတယ္ဆိုရင္
ႏွစ္ႏွစ္ခ်ဳိက္ခ်ဳိက္
အိပ္ေပ်ာ္လိုက္ပါေတာ့ ရဲေဘာ္။
ေဌးေအာင္
Tuesday, January 22, 2008
ၾကယ္ပြင့္ဖူးတင့္ ေကာင္းကင္ျပာ
ဒဂုန္တာရာ
လြန္ခဲ့ဂရ
ႏွစ္မ်ားျဖတ္သန္း၊ အိုမင္းမစြမ္းၿပီ
ငါေမြးစကတည္းက၊ ျမင့္ေနၾကၿပီ
ေနလၾကယ္မ်ား၊ ဖူးငံုၾကရာ
ေကာင္းကင္ျပာႀကီး ေပတကား။
ငါဖဲြ႔ရာသီ
ပံုခ်ပ္လႊာတို႔၊ ေနရာမ်ားပင္
တပိုင္းကအျပာ၊ အေမွာင္သစ္လင္း
၀င္းလိုက္မိုက္လိုက္၊ မိႈင္းလိုက္ႏုလိုက္
သမိုင္းဟူသည္၊ ပန္းခ်ီေဆးစက္
ဘ၀ဟူသည္၊ အေရာင္ၿပိဳးျပက္
အတၱပံုတူ ႐ုပ္ပံုလႊာ။
ဧရာ၀တီ
ဒုတၴ၀တီ၊ သလႅာ၀တီ
အာေရဗ်မွာ၊ ဥေရာပမွာ
သုနပရႏၱ၊ တပၸ၀တီ
ပစိဖိတ္ႏွင့္၊ ေဗာ္လဂါမွာ
ေဘာက္တူေလွမွာ၊ သံလမ္းေပၚမွာ
ေရလိႈင္းေပၚမွာ၊ တိမ္တိုက္ေပၚမွာ
ငါလွ်င္သြားလာ၊ ခံစားရာကား
သည္ေကာင္းကင္မ်ား၊ ဤေျမႀကီးပါဘဲ
သည္မွာနီ၀ါ သည္မွာၾကယ္ပြင့္
သည္မွာလျမ၊ သည္မွာပန္းပြင့္
ေမႊးျမအေရာင္၊ ႏွင္းက်သံ။
ေကာင္းကင္ျမျပာ
ၾကယ္ေတြေႂကြက်၊ သစ္ကိုင္းက်ဳိးက်
တျဖတ္ျဖတ္လွ်င္၊ ဘ၀လွ်ပ္ေၾကာင္း
ေရးမွတ္သူတို႔၊ ေမွာင္လိုက္လင္းလိုက္
ၾကယ္ေတြဖိတ္လက္
ကမၻာထက္မွာ၊ ငါလွ်င္လႈပ္ရွား
သြားလာရင္ခုန္၊ ၾကယ္ပြင့္မ်ားစြာ
ၿပိဳးျပက္ရာတြင္၊ ၾကယ္ပြင့္မ်ားစြာရွိၾကရာ။
႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္ အတဲြ(၂၄)၊ အမွတ္ (၂)
ဆြံ႔အသူ
ခင္ေမႏွင္း
တိတ္ဆိတ္တဲ့ညမွာ
ပန္းရနံ႔ေလးလို
ေခါင္းအံုးနားကို တိုးတိုးေလးေရာက္လာတယ္။
ဖံုးထားတဲ့ ခန္းဆီးစကို
သူလွစ္ဟေပးခဲ့တယ္။
ေကာင္းကင္ျပာႀကီးကိုခံစားႏိုင္ေအာင္
လမင္းႀကီးကိုထြန္းညိွေပးခဲ့တယ္။
ရင္ကိုဖြင့္လိုက္ခ်င္ရဲ႕
ဒါေပမယ့္
ကိုယ့္မွာဆံြ႕အသူ။
မနက္လင္းသြားေပမယ့္
အခန္းျပတင္းေလးပြင့္ဟက်န္ခဲ့တယ္။
ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္း (အမွတ္-၁၅၊ ဇန္န၀ါရီလ၊ ၂၀၀၇)
ငါဟာ မိန္းမ
လင္းလြင္
တေယာက္တည္းဆို ငါ ၀တ္လစ္စလစ္ေနမယ္
အခုတေယာက္တည္းမဟုတ္ေတာ့့ ငါ ၀စ္လစ္စလစ္မေနဘူး
အခ်စ္ကိစၥကို ငါ့ဘက္က စရမယ္
အခု ငါကမိန္းမဆိုေတာ့ ငါ စ လို႔မရဘူး
ငါဟာ မိန္းမ
ငါဟာ အခူးအဆြတ္ခံဖို႔ ပြင့္လာတဲ့ မိန္းမ
ခုႏွစ္ရက္သားသမီး ပန္းအိုးေတြအတြက္ဆို
ျမန္ျမန္ခူးဆြတ္စမ္းပါလို႔ ျမဴဆြယ္ေနတဲ့ မိန္းမ
ငါဟာ မိန္းမ
ငါဟာ အသီအကံုးခံဖို႔ ေႂကြေနတဲ့ မိန္းမ
ခုႏွစ္ရက္သားသမီး ဧည့္ခန္းေတြအတြက္ဆို
ျမန္ျမန္ေကာက္ယူစမ္းပါလို႔ ျဖားေယာင္းေနတဲ့ မိန္းမ
ငါဟာ မိန္းမဆိုေတာ့ ေနခ်င္သလိုေနလို႔မရဘူး
ငါဟာ မိန္းမဆိုေတာ့ ခ်စ္ခ်င္သလို ခ်စ္လို႔မရဘူး
ၿမံဳေနတဲ့ ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ငါဟာ
ၿမံဳေနတဲ့ မိန္းမေတာ့ မဟုတ္ဘူး
မိန္းမ ငါဟာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ထားတဲ့ မိန္းမ
ငါ့ကိုယ္၀န္ဟာ အခုလက္ရိွကမၻာနဲ႔ ရတာေပါ့
ငါဟာ မိန္းမဆိုေတာ့ မိခင္ေကာင္းတေယာက္လည္းျဖစ္ရမယ္
အခုလက္ရွိကမၻာရဲ႕ အက်င့္စရုိက္ဆိုးေတြ
ငါေမြးဖြားမယ့္ ငါ့ကမၻာေလးမွာ ပါမလာေအာင္
ငါေမြးဖြားမယ့္ ငါ့ကမၻာေလးကို ငါ ပ်ဳိးေထာင္ေပးရမယ္
ငါဟာ မိန္းမ
တရားမွ်တမႈကို တန္းဖိုးထားတဲ့
ငါ့ကမၻာေလးကို ေမြးဖြားေပးခ်င္ေနတဲ့ မိန္းမ
ငါဟာ မိန္းမ
ႏိုင္ငံေတာ္ကိုခ်စ္တတ္တဲ့
ငါ့ကမၻာေလးကို ေမြးဖြားေပးခ်င္ေနတဲ့ မိန္းမ
ငါဟာ မိန္းမ
ငါဟာ ကိုယ္၀န္သည္ မိန္းမ
အခုကတည္းက ကိုယ္ခ်င္းစာနာမႈ အက်ႌေလးေတြခ်ဳပ္လို႔
အခုကတည္းက ယဥ္ေက်းလိမၼာ ပံုျပင္စာအုပ္ေလးေတြ ဖတ္လို႔။ ။
ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္း (အမွတ္-၁၅၊ ဇန္န၀ါရီလ၊ ၂၀၀၇)
Sunday, November 11, 2007
ေရတံခြန္
သစ္ေကာင္းအိမ္
အေမ့ရဲ ႔
ေမတၱာတရားလုိ
ေခ်ာက္ကမၻားအစြန္းမွာ
ေလဟာနယ္ထဲ
ေျခတဖက္ နင္းခဲ့တယ္ … ။
သစ္ေကာင္းအိမ္
(၀၉၊ ၁၁၊ ၂၀၀၇)
အိပ္မက္ျမစ္
သစ္ေကာင္းအိမ္
ေျမာက္ေလရုိင္းေတြက
အထီးက်န္ သစ္ကုိင္းေတြကုိ
အရုိးၿပိဳင္းၿပိဳင္း က်တယ္
စိတ္ထဲ
အဆိပ္ေတြ စီးက်လာျပန္ၿပီ
မတိတ္ေသးတဲ့အတိတ္ကုိ
တိပ္နဲ႔ကပ္ၿပီး
မတိတ္ေသးတဲ့ႏွင္းေတြ
ၿပိဳဆင္းလာေနၿပီ
မ်က္စိမွိတ္လုိက္တယ္
အေ၀းအိမ္ဆီ
ျမက္ခင္းေပၚ ဒရြတ္ဆြဲ
သြက္ခ်ာပါဒ ေရာဂါသည္ေလး
“ခရစ္စ္တီးနားရဲ႕ကမၻာ” ပန္းခ်ီကား
က်ေနာ့ပါးျပင္ေပၚ လိမ့္ဆင္းသြားတယ္
ခင္ဗ်ားတုိ႔ တမလြန္မွာေရာ
ပြင့္လင္းရာသီ ေရာက္ပါၿပီလား
ေက်ာင္းဆရာ
ေသြးေၾကာထဲ
ျမစ္စိမ္းရွင္ရွင္
ျပန္ျမင္ခ်င္လွၿပီ
င၀န္ …
ႏွစ္ေတြၾကမ္းေတာ့
ႏွင္းေတြ ႏြမ္းခဲ့တယ္ …
သစ္ေကာင္းအိမ္ (၀၉၊ ႏုိ၀င္ဘာ၊ ၂၀၀၇)
ကြၽန္းရြက္မ်ားအေၾကာင္း ေအာက့္ေမ့မႈ
သစ္ေကာင္းအိမ္္
ျပားခ်ပ္သြားတဲ့ ကမၻာႀကီးေပၚက
ဖိေနာင့္ ပါးေနတဲ့
ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ ဖိနပ္တရံေပၚ ရပ္ရင္း
ငါ … ေဆြးေနမိရဲ ႔။
မ်က္ရစ္မပါတဲ့ အခ်စ္နဲ ့
ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ ေခတ္တေခတ္ဟာ
မင္းျဖစ္ခဲ့ေပါ့
ဂႏၶာလရာဇ္ေသြးနဲ႔
ငါ့ သားေလးေရ။
မင္းတုိ႔ လူမ်ဳိးေတြဟာ
လူေတာ္ေတြပါ
လူေပၚလူေဇာ္ မလုပ္မိေစနဲ႔။
မင္းတုိ႔ လူမ်ဳိးေတြဟာ
လူေတာ္ေတြပါ
လူယုတ္မာေတြ မျဖစ္မိေစနဲ႔။
မင္းတုိ႔ လူမ်ဳိးေတြဟာ
လူေတာ္ေတြပါ
သူတပါး တုိင္းျပည္ရဲ ႔ အေသြးအသား
မျပစ္မွားမိေစနဲ႔။
သမုိင္းဆုိတာ
သားေၾကာျဖတ္လုိ႔ ရတဲ့အရာ မဟုတ္ခဲ့
တုိ႔ႏိုင္ငံရဲ ႔ “ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး”
ေသြးနဲ႔ လက္ခေမာင္းခတ္ခဲ့ၿပီ
“ပုရြက္ဆိတ္ေတြရဲ႕ ဘံု၀ါဒ … အဓြန္႔ရွည္ပါေစ
ေခြးအေတြရဲ႕ ဘံု၀ါဒ … က်ဆံုးပါေစ”
တိန္႔ေရွာင္ဖိန္က
တိန္အန္မင္ အေရးအခင္းကုိ
ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့တယ္။
သစ္ေကာင္းအိမ္
(၀၇၊ ၁၁၊ ၂၀၀၇)
ေဆာင္းသစ္ပင္
သစ္ေကာင္းအိမ္
ဆံပင္ရွည္ ျဖတ္လုိက္တယ္
ကုိယ္ေပၚက သစ္ရြက္ေတြ
တပင္လံုး လႈပ္ခါခ်လုိက္တယ္။
ပိေတာက္သစ္ပြင့္ဖုိ႔
အျမစ္
ေျမမွာ
စြဲတယ္ … ။ ။
သစ္ေကာင္းအိမ္
(၀၇၊ ႏုိ၀င္ဘာ၊ ၂၀၀၇)
ေ႐ႊ၀ါေရာင္ စပါးေတြ ရင့္မွည့္ေနၿပီ ညီမေလး
သစ္ေကာင္းအိမ္
ငါတုိ႔ ကုိးကြယ္တဲ့ဆင္းတုကုိ
ေခါင္း႐ုိက္ခြဲသူ
ငါတုိ႔ ဦးၫႊတ္တဲ့ တရားကုိ
လွံစြပ္နဲ႔ ထုိးသူ
ငါတုိ႔ ၀ပ္တြားတဲ့ ၀တၱကေျမကုိ
က်ည္ဆံနဲ႔ မီးေလာင္တုိက္သြင္းသူ
လမ္းေဘး
ေတြ႕ရာအုတ္ခဲနဲ႔ ငါတုိ႔ ျပန္ထုတယ္
ဒါ … အၾကမ္းဖက္မႈလား
ၾကမ္းၾကမ္း ဖက္ထားၾက
ငါတုိ႔ရြက္ေတြကုိ
ၾကမ္းၾကမ္း ဖက္ထားၾက
ၾကမ္းၾကမ္း ဖက္ထားၾက
ငါတုိ႔တက္ေတြကုိ
ၾကမ္းၾကမ္း ဖက္ထားၾက
ရန္သူကုိ ရန္သူလုိ႔ မေခၚနဲ႔ဆုိ
ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ့ ကာတြန္းထဲက လူ႐ုိင္းေတြလုိ
“ယူသန္ … ယူသန္..” လုိ႔ ေအာ္မယ္
မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းေရ ….
အသက္ကယ္ေဘာ မပါတဲ့ ကမၻာႀကီးထဲ
ဘီကီနီ မ၀တ္ဘဲ
ေရနစ္ေနတဲ့ ေခတ္တစ္ေခတ္ဟာ
ငါတုိ႔ျဖစ္တယ္
ျမင္ကြင္းေတြဟာ ဟင္းလင္းပဲ
ေဆာင္းဦးေပါက္ ကြင္းျပင္မွာေတာ့
ေရႊ၀ါေရာင္ စပါးေတြ
၀င္းမွည့္ေနၿပီ ညီမေလး ။ ။
သစ္ေကာင္းအိမ္
(၀၄၊ ၁၁၊ ၂၀၀၇)
သားေပ်ာက္ေတး
သစ္ေကာင္းအိမ္
ေသြးနဲ ့ေရးမွ ေဆးမွင္ေၾကာင္
ရင္နဲ႔ ေသြးခဲ့တယ္ ရင္ေသြး
အခ်စ္မ်ားစြာနဲ ့ ျပစ္မွားမိခဲ့ပါတယ္
ကဗ်ာနဲ႔ ငါ
အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာ
သုိ ့ …
မိစာၦအတြက္ ဖိတ္စာ
အ၀ီစိရဲ႕ေအာက္
ငရဲကုိ ေနာက္တထပ္ တုိးဖုိ႔
ပဥၥမမ်ဳိးဆက္ေသြးနဲ႔
ဒီကဗ်ာကုိ ငါေရးတယ္ ။ ။
သစ္ေကာင္းအိမ္
(၃၀၊ ၁၀၊ ၂၀၀၇)
စိန္ပန္းပြင့္ခ်ိန္မွ သကၤန္းပြင့္ခ်ိန္ ညီမေလး
သစ္ေကာင္းအိမ္
ဇီ၀ဇုိးငွက္တေကာင္ရဲ႕ အန္ဖတ္လို
ေမတၱာတရားမွာလည္း
ေသြးစေသြးနေတြနဲ႔
သမုိင္းပ်ဳိ႕တယ္
သကၤန္းကုိ မီးေလာင္လို႔
ေခြးေတြက တေခတ္လုံးေဟာင္တယ္
ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာေတြနဲ႔
မီးမညႇိေလနဲ႔ ညီမေလး
ရတာ ခဲထားၾကတာလည္း
ရခဲျခင္းပါပဲ
ေနာက္ေက်ာက ဓားနဲ႔
ေက်ာခိုင္း ရပ္ခဲ့တယ္
အနီးႀကီး နီးဖုိ႔
အေ၀းႀကီး အေ၀းႀကီး ေ၀းခဲ့တယ္ ။ ။
သစ္ေကာင္းအိမ္
(၃၀၊ ၁၀၊ ၂၀၀၇)
ေငြၾကာယံ
သစ္ေကာင္းအိမ္
သရဏဂံုကုိ
သရဏဂံု ျပန္တင္ေနရတဲ့ေခတ္
ေဒါင္းသကၤန္းေတြနဲ႔
သူပုန္အလံကုိ ဥံဳခံကာ လႊင့္ၾက
အစြယ္ေဖြးေဖြး စစ္ေခြးအုပ္ၾကား
ေအာင္ျခင္းကုိးပါး ျမတ္တရားနဲ ့
ဗုဒၶပြင့္ေတာ္မူခဲ့ၿပီ … ။
သစ္ေကာင္းအိမ္
(၂၅၊ ၁၀၊ ၂၀၀၇)
ေသစာရွင္စာ
သစ္ေကာင္းအိမ္
ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ မရွိဘူး
ဘ၀ကူးလက္မွတ္ေတာ့ ရွိတယ္
ေန႔ကိုစြဲေသၿပီး ေန႔စြဲျဖစ္ခဲ့
ေန႔စြဲေလး တစြဲပါပဲ
သီတင္းကြၽတ္ လျပည့္ည ေကာင္းကင္မွာ
မီးပုံးပ်ံေတြ ျမင္မွ
ဘယ္တုံးကမွ မႈိင္းမ၀ဘူးတဲ့
ကုိယ္ႏွလုံးသားကိုလည္း သတိတရနဲ႔
ပီကာဆို လႊတ္လိုက္တဲ့ ခ်ဳိးငွက္
ပီကာဆိုလက္ထဲ ျပန္မေရာက္ႏုိင္ခဲ့
တရား...တရားဆုိလား
ဘုရား...ဘုရားဆိုလား
မွ်ၿပီးတၾကရ
ၾကားဖူးတယ္
ၾကားဖူးတယ္
တရားဆုိတာ
မွ်တမႈပဲဆိုလား
ၾကားဖူးတယ္
ငါ့ ေဘာပင္ေလးကိုေတာ့ ေခြးစာမေကြၽးႏုိင္ပါ
ဟဲလုိ.....
၃၁ဘုံခင္ဗ်ား
ရမၼက္ႀကီးလြန္းလို႔
အရင္းအတုိင္း ထုိင္ျမည္းေနတာ။ ။
သစ္ေကာင္းအိမ္
(၂၅၊ ၁၀၊ ၂၀၀၇)
ေ႐ႊ၀ါေရာင္ ဥဒါန္း
သစ္ေကာင္းအိမ္
သာသနာေတာ္ေတာင္ ေသြးစြန္းခဲ့ရ
ေဟာဒီကာလ ဟက္တက္ႀကီးထဲ
အလြန္းကုိလည္း တကြၽန္းပုိ႔ထားရေပါ့
ေမာင့္ ဂူစတီနာ
မီးသၿဂႍဳဟ္စက္ တလံုးလုိ
ကုိယ႔္ကုိယ္ကုိ ေလာင္ကြၽမ္းၾက
ပက္ပက္စက္စက္ ေလာင္ကြၽမ္းၾက
ဒါ … ႏွင္းဆီေရာင္ အလွတရားလား
စုန္းမအုိရဲ႕ ျမည္တြန္ ေတာက္တီးသံေတြလား
ဒါမွမဟုတ္ ေသြးနံ႔ရတဲ့ ပင္လယ္လား
ငါတုိ႔ ေရနန္းယာဥ္သာ သေဘၤာကုိ မေမွ်ာ္နဲ႔
ငါတုိ႔ ေကာင္းဘြိဳင္ႀကီး ဂြ်န္၀ိန္းကုိ မေမွ်ာ္နဲ႔
၀ါးလံုးေဆြးကုိ အလံေထာင္လို႔
မိစာက ဟားတုိက္ရယ္ေနရဲ႕
ငါတုိ႔ဖိနပ္သာ ငါတုိ႔ေသနတ္ျဖစ္တယ္
ေသြးေၾကြးဆုိေတာ့
ေဆြးေႏြးဖုိ႔မရွိေတာ့ပါ ။ ။
သစ္ေကာင္းအိမ္
(၁၁၊၁၀၊၂၀၀၇)
