ကိုစ်ာန္
ညေနေမွာင္ရီပ်ဳိးခ်ိန္ ပုဇြန္ဆီေရာင္သန္းေနတဲ့ ေနလံုးႀကီးက လယ္ကြင္းျပင္စိမ္းစိမ္းေတြထဲကို တိုး၀င္ ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ့ မည္။ ညေနတိုင္း ညေနတိုင္းမွာ လယ္တဲထဲက ေနၿပီး ေန၀င္တာကို ထိုင္ထိုင္ၿပီး ေငးရတာ လြမ္းသလိုလို ေဆြးသလိုလိုပင္။ ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ေမြးရပ္ကို တမ္းတေနမိသည္။
ပုခက္ေပၚက အင့္ခနဲ႔ ကေလး ငိုသံၾကားေတာ့ အေတြးစမ်ား ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့သည္။ ညေနပိုင္း ေဆာင္းရာသီဥတုက ေအးစျပဳလာၿပီ။ ကေလးကို ရင္ခြင္ထဲေပြ႔ပိုက္ ႏို႔တိုက္ၿပီး ေဘးနားရွိ ဖ်င္ၾကမ္း ေစာင္တထည္ကိုပါ ေကာက္ျခံဳလိုက္ေလသည္။ အနီးအနားက လယ္တဲေတြစီက မီးေရာင္ေတြကို ျမင္ေနရၿပီ။ မေန႔ကလက္က်န္ ဖေယာင္းတိုင္ အတိုေလးကို ထြန္းညွိလိုက္သည္။ မိမိရင္ခြင္ထဲက အငမ္းမရ ႏို႔စို႕ေနတဲ့ သားေလးကို ၾကည့္ၿပီး ရင္ထဲ ေအးျမသြားေလသည္။ တေန႔တာ ပင္ပန္းမႈေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသလိုပင္။ သားေလးမွာ ႏို႔စို႔ရင္း လက္ေလးႏွစ္ဖက္ မိမိရင္ဘက္ကို ပုတ္ပုတ္ၿပီး ေဆာ့ကစားရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေပသည္။
ညေနစာ… ဒီညအဖို႔ေတာ့ ကန္ဇြန္းရြက္ျပဳတ္ရည္ပဲ ေသာက္ၿပီးအိပ္ေတာ့မည္။ ဒီေန႔ေကာက္ရိတ္ခကို သူေဌးက မနက္ျဖန္မွ ေပါင္းရွင္းမည္ေျပာသျဖင့္ ညေနကတည္းက လယ္ကြင္းထဲမွာ ကန္ဇြန္းရြက္မ်ားကို ခူးခဲ့သည္။ သစ္ကိုင္းေခါက္ သံုးေလးေခ်ာင္းေကာက္ၿပီး ကန္ဇြန္းရြက္ျပဳတ္ထားရသည္။ ပိုပိုလိုလို ပိုက္ဆံဘတ္ ၂၀ ေလာက္ကို ေျခေဆာင့္ လက္ေဆာင့္ထားထားရမည္။ ဆန္ ၀ယ္မစားရဲေပ။
ကန္ဇြန္းရြက္ျပဳတ္ကို ငါးပိရည္ႏွင့္ တုိ႔စားလိုက္ေလသည္။ ဘာမွမစားရတာႏွင့္စာရင္ နည္းနည္းခံသာေလသည္။ ခေလးကို ေဘးနားတြင္ ခ်သိပ္လိုက္သည္။ မိမိလည္း အိပ္ေတာ့မည္ ဖ်င္ၾကမ္းေစာင္ေလးကို ေကာက္ဆဲြၿပီး သားအမိႏွစ္ေယာက္ျခံဳလိုက္ေလသည္။ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ေပ။ စဥ္းစားစရာေတြက ေခါင္းထဲ၀င္၀င္လာသည္။ လင္ေယာက်္ားကလဲ ကေလးေရွ႕ေရးအတြက္ စုမိေဆာင္းမိေအာင္ ဘန္ေကာက္တက္ အလုပ္လုပ္သည္မွာ ၂ လ ေလာက္ရွိေပမည္။ အဆက္အသြယ္ မရေသးေပ။ ဘန္ေကာက္ကို ေတာလမ္းက သြားမည္ေျပာသည္။ ဘန္ေကာက္ကို ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴ ေရာက္ရဲ႕လား၊ အလုပ္အကိုင္ေကာ အဆင္ေျပရဲ႕လားမသိ။ မိမိေယာက်္ားအတြက္လည္း ပူပန္ရေသးသည္။ ကေလးက ၉ လရွိၿပီ ႏို႔မျဖတ္ရဲေသးေပ။ ႏို႔ျဖတ္ရင္ ကေလးအတြက္ စားစရာမတက္ႏိုင္ေသးေပ။ ကေလးကို ထိန္းေက်ာင္းေပးမယ္သူ႔မရွိ လယ္ထဲမွာ ေကာက္စိုက္ရင္း ကေလးကို လြယ္ပိုးရင္းစိုက္ရသည္။ မိမိနဲ႔အတူ ေနပူခံရသည္။ ေန႔ခင္းေန႔လည္ လယ္တဲတြင္ ပုခတ္ႏွင့္သိပ္ရသည္။ အေတြးေပါင္းစံု၊ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္အိပ္မေပ်ာ္ေပ…။
ရုတ္တရက္ ကေလးရဲ႕ ထငိုသံေၾကာင့္အေတြးစေတြ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့သည္။ ႏို႔တိုက္ၿပီး ျပန္ေခ်ာ့သိပ္သည္ ျပန္မအိပ္။ ရင္ထဲမွာ ဒိန္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ကေလး… ကေလးကိုယ္နဲ႔ အထိအေတြ႔…။ ခေလးအသားေတြ က်စ္က်စ္ပူေနသည္။ အခုမွ သတိထားမိသည္။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ေနမိသည္။ ေဆးပညာ ဗဟုသုတလည္း မရွိ။ ကေလး ကိုယ္ပူ သက္သာေအာင္ အႏွီးေလးကို ေျပးယူ၍ ေရဘက္တိုက္ေပးေနမိသည္။ ကေလးကလည္း သည္းသည္းလႈပ္ေအာင္ ငိုေၾကြးေနသည္။ ထိုင္းေဆးေတြလဲ မ၀ယ္တက္။ ထိုင္းစကားလည္း မတက္။ လက္ထဲမွာလည္း ပိုက္ဆံ ဘတ္ ၂၀ ပဲရွိသည္။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ ေၾသာ္…. ျမန္မာျပည္ကတည္းက လိုရမယ္ရေဆာင္ထားတဲ့ တိုင္းရင္းေဆးေတာ့ရွိသည္။ ဆရာေမာင္ေဆးနီမႈန္႔… ကိုယ္ပူက်ေဆး၊ ရွိတာေလးနဲ႔ ကေလးကို တိုက္ၾကည့္မည္။ ကိုယ္ပူေတာ့ က်ေလာက္မည္ထင္သည္။ ကေလးအငိုရပ္သြားသည္။ ကိုယ္ပူလည္း နည္းနည္းက်သြားသည္။ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ေအးသြားသည္။ မိမိလည္း မိႈန္းခနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။
* * * * *
မိမိလက္တဖက္ေအးစက္သည့္ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ ဖ်တ္ခနဲ႔ လန္႔ႏိုးလာသည္။ ကေလးကို ကိုင္ထားသည့္လက္တဖက္… ဖေယာင္းတို္င္တြင္ မီးညွိၿပီး ကေလးကို စိုးရိမ္ပူပန္စြာၾကည့္မိသည့္။ ကေလး… ကေလး… ႏႈတ္ခမ္းေတြ မ်က္ႏွာေတြျပာေနသည္။ အသားက ေအးစက္ေနသည္။ လုပ္ပါဦး… လုပ္ပါဦး သား… သား…။ ကေလးကို ေပြ႔ပိုက္ၿပီး အိမ္ေပၚကဆင္း အျခားတဲဘက္ေတြကို အကူအညီရလိုရညား ေျပးလႊားမိသည္။ ကိုလွေမာင္တို႔ လယ္တဲဘက္ အေမာတေကာ ေျပးလာမိသည္။
အစ္ကိုလွေမာင္ က်မသားေလးကို ၾကည့္ပါဦး၊
ဘာျဖစ္လာတာလဲဟဲ မိခ်မ္းရဲ႕… ၊
က်မသားေလး တကိုယ္လံုးလဲ ေအးစက္လို႔ မ်က္ႏွာေတြ ႏႈတ္ခမ္းေတြလဲျပာလို႔ ဘာျဖစ္လဲမသိဘူး။ ကူညီပါဦး။ က်မလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ သားေလး သား ထပါဦးသားရယ္…။ အေမ့ႏို႔စို႔ပါဦး…။ သားေလး ငိုေတာင္ မငိုေတာ့ဘူး။ သား… သား … ။
ျပစမ္းနင့္ကေလး ဘာျဖစ္လဲ…။ ဟင္…. နင့္ကေလးက အသက္မွ မရွိေတာ့ဘူး။
ရွင္… ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာ က်မကေလးက ခုနတုန္းကေတာင္ငိုေနေသးတယ္…။ အသက္ရွိပါေသးတယ္… သား … သား … ထပါဦးသားရယ္…။ အေမ့ႏို႔စို႔ပါအံုး…။ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလသားရယ္။ သားေလးမေသပါဘူး…။ ေနာ္သား…ေနာ္။
စိတ္ေျဖပါ မိခ်မ္းရယ္…။
အစ္ကိုလွေမာင္ရယ္ က်မမွာလည္း ပိုက္ဆံမရွိဘူး အသုဘစရိတ္ေတာင္မရွိဘူး…။ ကေလးအတြက္လည္း ဆြမ္းေၾကြးေလးလဲလုပ္ခ်င္တယ္။
ကဲေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကေလးကို နင့္လယ္တဲေအာက္မွာပဲ ျမွဳပ္ထားခဲ့…။ မဲေဆာက္ကိုတက္ၿပီး နင့္ရပ္ေဆြရပ္မ်ဳိးေတြဆီက အသုဘစရိတ္နဲ႔ ရက္လည္ဆြမ္းဖိုးေလးရမွ ျပန္လာၿပီးေကာင္းမႈလုပ္ေပါ့ကြယ္။
* * * * *
ေတာင္ယာ စိုက္ခင္းေတြဘက္ကို တေရြ႕ေရြ႕ သြားေနသည့္ လိုင္းကားတစင္း….ဟိုင္းေ၀း လမ္းေပၚတြင္ အျပင္းေမာင္းႏွင္ေနသည္။ လိုင္းကားတဲ့တြင္ လူမ်ားမ်ားစား သိပ္မရွိ။ အားလံုးေပါင္းမွ ၅ ေယာက္ရွိသည္။ ထိုအထဲတြင္ အသက္သံုးဆယ္နီးပါးခန္႔ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္… လက္ထဲက ဘတ္ ၁၀၀၀ ေက်ာ္နီးပါးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုပ္ကိုင္ထားသည္။ သူမစိတ္ထဲမွာ သူမေနခဲ့သည့္ လယ္တဲကို ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနသည္။ မဲေဆာက္တြင္ ပန္းရံ၀င္လုပ္ၿပီး ရသည့္ေငြ စုခဲ့သည္။ မဲေဆာက္တြင္ တလနီးပါးခန္႔ၾကာသြားသည္။ ကားကလည္း ေႏွးလိုက္တာ…။ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနေပသည္။ ကေလးကို ေကာင္းေကာင္းသၿဂိဳၤလ္မည္။ တဲနားကလူေတြကို ေခၚမည္ ရက္လည္ဆြမ္းေၾကြးမည္။ ေနာက္ဘ၀တြင္ ယခုလို မၾကံဳရေလေအာင္၊ ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ေအာင္ ဆုေတာင္းမည္။ စိတ္ကူးေတြတသီတတန္းႀကီးနဲ႔ ပိုက္ဆံေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ထပ္စုပ္ကိုမိသည္။ ေရာက္ၿပီ…။
သူမ အံ့ၾသမွင္တက္ သြားခဲ့သည္။ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ထိုလယ္ကြင္းျပင္ေနရာကို အတန္ၾကာေအာင္ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ သူမေနခဲ့သည့္ လယ္တဲ…။ ကိုလွေမာင္တို႔ လယ္တဲ…။ အခုေတာ့ ေျမေတြ ဖို႔ထားသည့္ ကြင္းျပင္ႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။
ကြင္းျပင္ႀကီး… ကြင္းျပင္ႀကီး
က်မ… က်မ… သားေလးေကာ။ လယ္တဲေကာ…။ သားေလး…. သား…..။ ရက္လည္ဆြမ္းေၾကြးမည့္ ပိုက္ဆံလိပ္ေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္စုတ္ၿပီး လယ္ကြင္းထဲတြင္ ေျပးလႊားေနသည္။ သူမ တေယာက္ထဲ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲ လယ္တဲျဖစ္ႏိုင္မယ့္ေနရာေတြကို လက္ႏွင့္ ယက္ေနသည္။ ေန႔ဘက္လည္း ထိုလယ္ကြင္းထဲတြင္ သူမကိုေတြ႔မည္။ တခါတေလ ထိုင္ၿပီးသူမ ငိုေၾကြးေနသည္၊ ရယ္ေမာေနသည္။
* * * * *
မဲေဆာက္ အေ၀းေျပးကားဂိတ္မွာ ကေလးအရုပ္ကေလးခ်ီထားၿပီး အရုပ္ကို စကားတတြတ္တြတ္ေျပာေနသည့္ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္…။ ေနပူတာ မိုးရြာတာကို သူမ မသိေတာ့။
တခါတေလ ကေလးအရုပ္ကေလးကို ႏို႔ဘူးတိုက္သည္၊ ေခ်ာ့ေနသည့့္ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကို ေတြ႔လိမ့္မည္။
တခါတေလ ငိုေၾကြးေနသည္။ တခါတေလ ရယ္ေနေပသည္။
ေလာကဓံ တရားက သူမေပၚသက္ေရာက္မႈ မရွိေတာ့သလိုမ်ဳိး…။ ဘ၀ရဲ႕လိႈင္းပတ္ခတ္ဒါဏ္ကို သူမၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္သြားေလၿပီလား….။
(ျမင္သမွ်ေလးေတြေရးထားတာပါ လိုတာပိုတာ အမွားပါတာရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ)
Saturday, October 3, 2009
အရုပ္ကေလးရဲ႕ ေမေမ
Wednesday, July 8, 2009
အသံ 'အ' သြားတဲ့ဆည္းလည္းကေလးေတြ
ကိုစ်ာန္
ထမင္းဖိုးေလး ေပးပါ။ ေသာက္လက္စ လဘက္ရည္တငံုက လည္ေခ်ာင္း၀တြင္ တစ္ဆို႔သြားသည္။ နံေဘးတြင္ ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးကို ခါးထစ္ခြင္တြင္ တင္၍ အ၀တ္ႏွင့္ လြယ္ထားသည့္ ခေလးမေလး တေယာက္။ မဲေဆာက္ေစ်းတန္းထဲက လဘက္ရည္ဆိုင္တန္းေတြမွာ လိုက္လံေတာင္းရမ္းေနတာပါ။ နီေၾကာင္ေၾကာင္ ဆံပင္၊ အသားအရည္ မဲြေျခာက္ေျခာက္ ႏြမ္းညစ္ေနတဲ့ အ၀တ္အစားမ်ားက သူမရဲ႕ေနတဓူ၀ ျဖတ္သန္းမႈကို ေဖာ္ျပေနသလိုပင္။
မနက္ေစာေစာ ထၿပီး မဲေဆာက္ကို မိသားစုလိုက္ လာၾကတာ။ ညေနပိုင္းဆိုရင္ ျပန္တယ္။ ျမ၀တီမွာေနတယ္။ ငွားထားတာက တဲေလးပဲ၊ တဲငွားခက တလကို တေသာင္းႏွစ္ေထာင္ေပးရတယ္။ အိမ္မွာက ေမာင္ႏွမခ်ည္းပဲ ၇ ေယာက္ရွိတယ္။ အခုတေယာက္က ၂ ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္။ ေျပာရင္း ခါးထစ္ခြင္တြင္ တင္၍ အ၀တ္ႏွင့္ လြယ္ထားသည့္ ကေလးေလးကို ပင့္တင္လိုက္သည္။ ကေလးက ဗိုက္ဆာလို႔လား မသိ။ သူမႏွင့္က်ေနာ္ စကားေျပာေနရင္းပင္ ခါးထစ္ခြင္ထဲရွိ ကေလးက ငိုမဲ့မဲ့ ျဖစ္လာသည္။ သူမက သူမခါးၾကားတြင္ထိုးထာေသာ ႏို႔ဗူးေလးကို ထုတ္၍ ေမာင္ေလး ကို တိုက္လိုက္သည္။ ႏို႔ဗူးအေဟာင္းေလးထဲတြင္ ႏို႔မရွိ...။ ကေလးေလးက ႏို႔ဗူးေလးထဲက ေရမ်ားကို အားရပါးရ စုပ္ေသာက္ေနသည္။
အရင္တုန္းက ျမ၀တီမွာ ေနတာမဟုတ္ဘူး။ စစ္ကိုင္းမွာေနတာ စစ္ကိုင္းကေနမွ ျမ၀တီကို မိသားစုလိုက္ဆင္းလာတာ သံုးႏွစ္ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္။ စစ္ကိုင္းမွာပဲ ေပ်ာ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက အခုလို မေတာင္းစားရဘူး။ အေဖက လယ္လုပ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွ လယ္လဲမရွိေတာ့ဘူး။ လယ္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ မသိဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ျမ၀တီမွာ လယ္လုပ္ေသးတယ္ အဆင္မေျပဘူး။ အေဖက မဲေဆာက္ဘက္သြားၿပီး ပန္းရံလုပ္ေသးတယ္။ သမီးတို႔ မိသားစု တစုလံုးစားမေလာက္ဘူး။
တေန႔ကို ေန႔ခင္းပိုင္းဆိုရင္ ဘတ္ ၄၀၊ ၅၀ ေလာက္ရတယ္။ ညဘက္ ညေစ်းမွာ သြားေတာင္းရင္ ၁၅ ဘတ္ ၂၀ ေလာက္ရတယ္။ ထမင္းက တခါစားရင္ ၁၀ ဘတ္ကုန္တယ္ေလ။ ေစ်းထဲမွာပဲ ၀ယ္စားတယ္။ ဆိုင္ထဲမွာ စားလို႔မရဘူး အထုပ္ကေလးေတြပဲ ၀ယ္ၿပီး လမ္းေဘးမွာပဲစားတယ္။ ထမင္းတထုပ္ ၅ ဘတ္ ဟင္း ၅ ဘတ္ေလ။ ေရေသာက္ေတာ့ တခ်ဳိ႕ အိမ္ေအာက္က ေရဘံုပိုင္မွာေသာက္တယ္။ တခါတေလ ေမာင္းထုတ္တဲ့သူေတြရွိတယ္။ စိတ္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္.....။
သမီးမဲေဆာက္မွာ အခုလိုလာ ေတာင္းတာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ အေဖရယ္၊ အေဖ့ မိန္းမရယ္၊ သမီးေမာင္ေလးရယ္၊ ေမာင္ေလးက အမႊာပူးေလး ေလ ေနာက္တေယာက္က အေဖ့ မိန္းမဆီမွာ။ အေဖ့မိန္းမလား ဟုတ္တယ္ မိေထြးေပါ့။ သမီးတို႔ေတာင္း ရသမွ် ပိုက္ဆံေတြ သူ႔ကို ေပးရတယ္ေလ။
သမီးေမာင္ေလး ဖ်ားေနတယ္။ အက္ကဲြစူးရွစြာ အဖ်ားလိႈက္ခတ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ သူမရဲ႕အသံက က်ေနာ့္နားထဲကို တိုးညွင္းစြာ တိုး၀င္လာခဲ့သည္။ ေမာင္ေလးက ၉ လပဲရွိေသးတယ္။ ေမာင္ေလးက ဘာျဖစ္တယ္ မသိဘူး အန္ပဲအန္ေနတာပဲ။ အခု ေက်ာင္းသား ေဆးခန္းမွာေလ။ သမီးမိေထြးက သြားေစာင့္ေနရတယ္။ အခုေမာင္ေလးက ဖ်ားေနေတာ့ ညဘက္ ညေစ်းမွာ သြားေတာင္းေနရတယ္။ ပိုက္ဆံပိုရေအာင္လို႔ပါ။
ေက်ာင္း....ေက်ာင္းလား.... ေက်ာင္းဆိုတဲ့စကားလံုး မေျပာခင္မွာ သူမႏႈတ္မွ တြန္႔ဆုတ္ ဆံြ႔အသြားခဲ့ သလိုပင္။ စကၠန္႔အနည္းငယ္ၾကာမွ ေျပာဖို႔စကားကို ျပန္ၿပီး ဆက္ေျပာေလသည္။ သံုးတန္းနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္လိုက္တာ။ စားဖို႔ မရွိလို႔ေလ။ သူမမ်က္၀န္းထဲမွာ မ်က္ရည္ အနည္းငယ္ စို႔လာသည္။ ၀မ္းနည္းရိပ္ေျပးသြားတဲ့ မ်က္၀န္းထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနသလိုပင္။
သူမေဘးမွာ ရပ္ၿပီးနားေထာင္ေနတဲ့ သူမႏွင့္ အိမ္နီးနားခ်င္းေကာင္းေလးက ၀င္၍ သားဆိုရင္ ၁ တန္းေအာင္ၿပီးထြက္လိုက္တာ အိမ္က အေဖက အကူမပါရင္ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူးေလ။ သားက အေကာင္နည္းနည္းႀကီးၿပီဆိုေတာ့ အေဖ့ကို ကူရတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အေရွ႕ကတဲြၿပီးေခၚရတယ္။ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႕အေဖကို လက္ညွဳိးထိုးျပသည္။ မ်က္စိႏွစ္ဖက္က သည္းကဲြစြာမျမင္၊ ေျခေထာက္တဖက္ကမရွိ ခ်ဳိင္းေထာက္ႏွင့္ သူ႔အေဖ့ကိုေတြ႔ရသည္။ အဲဒီ ကေလးေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္က ၆ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိမည္။ ေနာက္ သူ႔အေဖကို တဲြရင္ ထြက္သြားသည္။
သူမက ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႔ ေက်ာင္းသြားေနတဲ့ ရြယ္တူကေလးေတြကို ျမင္ရင္ ေက်ာင္းတက္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာတယ္။ အရင္ ေက်ာင္းတက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ျပန္သတိရမိတယ္။ ဒီဘက္မွာ ရွိတဲ့ေက်ာင္းေတြေတာ့ တက္ခ်င္တယ္။ ၀မ္းသာစြာ ေျပာၿပီး မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး...ဟု သူမဘာသာေျပာေနျပန္သည္။ သမီးေမာင္ေလးေတြလဲ ထိန္းေနရတယ္။ စားဖို႔လဲရွာရတယ္ေလ။ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အ၀တ္အစားလဲ မရွိဘူး။ သူမက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုန္ဆံုးေနတဲ့ စကားလံုးေတြကို ထပ္ကာထပ္ကာေျပာရင္း... အေ၀းကို လွမ္းၾကည့္ေနသလိုလို တခုခုကိုပဲ ေတြးေတာေနသလိုလို ရီေ၀ေငးေမာရင္း...။
Wednesday, April 8, 2009
၂၀၀၉ ကို ေတာင္းဆိုျခင္း
ေမာင္လြမ္းဏီ
မဟာမွိဳင္းက
ကဗ်ာတိုင္းကို
နယ္ခ်ဲ႕ရာဇ၀င္နဲ႕
ႏွိဳင္းသလိုပ
သမိုင္းမွာ
ေအာင္ဆန္းလည္းအရိုင္းျဖစ္ခဲ့တယ္
အရိုင္းေအာင္ဆန္း၊ သမိုင္းလမ္းကို
ထမ္းရြက္သယ္ပိုး
ေနာင္လာေနာက္သား မ်ိဳးဆက္ဆီ
ဖက္ဆစ္ကို
ၾကြက္ျဖစ္ေစခဲ့တာ
လူထုသည္သာ သူရဲေကာင္းေပါ့
လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္
မဆလတပါတီ
အာဏာနီကို
မထီရဲေသြး၊ ရွစ္ရွစ္ေသြးက
ေတာ္လွန္ေရးကို ေတးညည္းဆိုခဲ့ၾကျပန္တယ္
လွဳပ္ရွားမႈအဆက္ဆက္
အသက္ေသြးေခၽြး
အေရးေတာ္မဟာ
ဂႏၱ၀င္ထဲက တို႕ဧရာ။
ေရႊ၀ါေရာင္ဟာ
ေလသာေဆာင္က ဖန္မီးအိမ္မဟုတ္
ငုတ္တုတ္အငတ္မခံသလို
ဆြမ္းေရဆီမီး ဓာတ္မီးတိုင္မွာ
ေမတၱာေပးယူ အလွဴမခံခဲ့တာေပါ့။
ဘာကိုခ်င့္ေတြး
စဥ္းစားေပးရမွာလဲေဟ့
တေန႔ေတာ့
တေကြ႕ေကြ႕မွာ တို႕လူထုရဲ႕ တရားသစၥာ။
Friday, January 9, 2009
ကမ္းတတ္တိုက္ပြဲ
ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး)
ေလာကဓံကလည္း အႏုိင္က်င့္တယ္
ဘ၀ကလည္း အဖိတ္အစင္မ်ားတယ္
ပဋိပကၡေတြဟာ ဆီလိုအေပါက္ရွာၿပီး ထြက္လာၾကတယ္။
စားၾကတယ္
လူကို လူခ်င္းစားၾကတယ္။
ဘာျဖစ္လို႔
ငါ့ေခ်ာတိုင္ေလးကိုမွ
၀တ္ဆီေတြ တျဗန္းျဗန္း ပတ္ေနရတာတဲ့တုန္း။
အဖတ္ဆယ္မရတဲ့
ေခတ္ကာလကလည္း အရည္က်ဲလြန္းလွတယ္
အဲဒီလို ေခတ္ကာလမွာမွ
အလံစိုက္ဖို႔ လူျဖစ္လာရတာဆိုေတာ့
“ဆကပ္တိုတို၀တ္ ေအာက္စလြတ္ရင္ဖံုး။”
ဘယ္သူ႔ကိုမွ
ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတာ မလုပ္ခဲ့ဘူး
ဘယ္သူရဲ႕
ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတာကိုမွလည္း မလုပ္ခဲ့ဘူး
ငါ့အဓိပၸါယ္ကိုငါ ထြန္ယက္တယ္
ေနပူမေရွာင္
မိုး႐ြာမေရွာင္ ထြန္ယက္တယ္။
မက္မက္စက္စက္ စိုက္ပ်ဳိးခဲ့တယ္
ငါ့ရဲ႕ ယံုၾကည္ျခင္းေတြ
ယံုၾကည္ခ့ဲတယ္
လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကလည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
ယခုလည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
အ႐ိုင္းစိုင္းဆံုး ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
ငါ့ေသြးေတြထဲ ၀င္ေရာက္ေနတဲ့အထိ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။
ငါ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာပဲေနတယ္
ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ တဦးခ်င္းကိစၥပဲတဲ့လား
တကိုယ္ေတာ္၀ါဒန႔ဲ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္မယ္တဲ့လား
ငါ ဒါကို ရယ္သြမ္းေသြးမိတယ္
ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ စည္း႐ံုးစုဖြဲ႔ျခင္းျဖစ္တယ္
ပစၥဳပၸန္ကိစၥလည္းျဖစ္တယ္
ငါပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွ ေနတယ္။
ဘာတဲ့ …
ပန္းေရာင္ဆိုပါလား
ငါ ဘယ္ေတာ့မွ အနီကို အနက္အစြန္းမခံဘူး
ငါဘယ္ေတာ့မွ ၾကက္ေသြးေရာင္ မျဖစ္ခဲ့ဘူး
တရားေသမဟုတ္ဘူး လမ္းညႊန္။
တရားမွ်တမႈေတြ မိုးလို႐ြာ
ေအးခ်မ္းၾကပါေစ
အမွန္တရားေတြ ေနလိုသာ
ေႏြးေထြးၾကပါေစ
လူအခ်င္းခ်င္းေသြးစုတ္ျခင္း
ကင္းရွင္းၾကပါေစ။
သမိုုင္းကို မ်က္ရည္ခံထိုးလိမ့္မယ္ထင္သလား
ငါ့႐ိုးသားမႈကို ငါယံုၾကည္တယ္
ျပက္ျပက္သားသားကို ယံုၾကည္တယ္။
ဘယ္သူေတြ
အကုန္အစင္ ႐ိုးသားခဲ့ၾကသလဲ
အကုန္အစင္ ႐ိုးသားသူသာ
အကုန္အစင္ ရရွိေပလိမ့္။
ေၾကမြရမွာတဲ့လား
ဒီလိုပါပဲ
အထုအေထာင္းေတြၾကားက
သံမဏိသားက်လာၾကတဲ့
ငါ့ေရွ႕က ငါ့ခ်စ္သူေတြကို ငါခ်စ္တယ္။
ဒါ
ငါတို႔ေခတ္တဲ့လား
မဟုတ္ဘူး
ဒါ
ငါတို႔ေခတ္မဟုတ္ေသးဘူး
ငါတို႔ေခတ္ဟာ ဒီလိုျဖစ္ခြင့္မရွိဘူး
ငါတို႔ေခတ္ကို ေရာက္ဖို႔ ငါတို႔ထူေထာင္ရဦးမယ္။
ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး)
Thursday, November 20, 2008
“ေနလို လ လို ရဲေဘာ္ ေနလ”
လင္းေႏြးအိမ္
ဂုရုေရ
အိပ္မက္ေတြပိုက္ၿပီး ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတဲ့
ေတာ္လွန္စစ္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ကာလမွာ
ဌာနေတြမတူခဲ့ၾကေပမယ့္
ဝါဒေတြတူခဲ့ၾကတယ္။
ဂုရုေရ
ေဆးလိပ္တိုလက္ၾကားညွပ္ႁပီး
အဆိပ္ေငြ႔ေတြရႈရိုႈက္ရင္း
အသက္ျပင္းျပင္းေရးခဲ့ၾကတဲ့ကဗၽာေတြထဲမွာ
ပါဒေတြတူခဲ့ၾကတယ္။
ဂုရုေရ
မဲေဆာက္က ဆရာလြမ္းရဲ့ ကဗ်ာစခန္းမွာ
သူရာနဲ႔ ဝရုဏကို ဂုဏ္ျပဳၾကတုန္းကလဲ
စရဏေတြ တူခဲ့ၾကတယ္။
အခုေတာ့
ရဲေဘာ္ေရလို႔ ေအာ္ေခၚလိုက္တဲ့အခါမွာ
ခြ်န္ျမေနတဲ့ကေလာင္တေခ်ာင္းက
ျမင့္ေဇဘေလာက္ထဲက ထြက္လာတယ္
အဲဒါ ဂုရု ျဖစ္တယ္
အဲဒါ ပြင့္သစ္ကရိန္ကန္ ျဖစ္တယ္
အဲဒါ ရဲေဘာ္ျမင့္ေအာင္ျဖစ္တယ္
အဲဒါ ကိုေနလ ျဖစ္တယ္
အဲဒါ ၈၈ ရဲ့ ရင္ေသြးတေယာက္ျဖစ္တယ္
အဲဒါ စစ္အုပ္စုႏွလံုးသားမွာ စိုက္နင္ခဲ့တဲ့ က်ည္ဆန္တေတာင့္ျဖစ္တယ္။
ရဲေဘာ္ဂုရုေရ
စိတ္ခ်လက္ခ်သြားေပေတာ့
ခင္ဗ်ားခ်စ္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရွိေနသမွ်
ခင္ဗ်ားပြင့္ေစခၽင္တဲ့ပန္းေတြ ေဝဆာလာလိမ့္မယ္။ ။
လင္းေႏြးအိမ္
(၂၀ဝ၈ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀ မွာဘဝကူးသြားတဲ့ သူငယ္ခၽင္းရဲေဘာ္သို႔)
Wednesday, November 19, 2008
မုန္တုိင္းလာသြားခဲ့တယ္
ျမင့္ေဇ
သတိရမိတယ္
ဆားခ်က္တဲ့လက္က
တံငါသည္္ဘ၀ကို ႏူးညံ့ခဲ့ပုံမ်ား။
မင္းလည္း မျမင္ႏုိင္
ငါကလည္း မင္းကို
မေပြ႔ေထြးႏုိင္ခဲ့
ဆားခ်က္သမေလးေရ…။
မုန္တုိင္းက
ေ ရ ာ က္ လ ာ တ ယ္ ။
အခုေတာ့
ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္။
စီးေမ်ာသြားပုံက
ေကာင္းကင္တခုလုံး
ခ်က္ခ်င္း
ပ်က္သြားသလုိ
ရုန္းရင္းဆန္ခတ္။
ေခတ္ေတြ စီးဆင္းသြားေတာ့
ပင္လယ္က
ျပာစိမ္းလုိ႔
ဘာမွမပတ္သက္သလုိမ်ဳိး
သူစိမ္းဆန္ဆန္ၾကည့္လုိ႔ ။ ။
ကိုဖိုးေဇ (ခ) ကိုဂုရု ေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ...
Monday, October 6, 2008
ေခ် (သို႔မဟုတ္) ရဲေဘာ္ရဲဘက္
ေရႊအိမ္စည္
(၁၉၆၇ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၉-ေန႔တြင္ က်ဆံုးခဲ့သည့္ ေပ်ာက္က်ားစစ္သူၾကီး ရဲေဘာ္ ေခ်ေဂြဗားရားအား ဂုဏ္ျပဳေရးဖြဲ႔သည္)
(၁)
ေျမ၀သုန္သည္ ဂုဏ္ျပဳအပ္သည့္ ဧည့္သည္တေယာက္အား ဆီးၾကိဳ၍ေထြးေပြ႔ထားခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။ သူ....က်ဆံုးခဲ့သည့္ ၁၉၆၇ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ (၉)ရက္ေန႔ မွ ....။ ႏွစ္ေပါင္း (၄၁) ရွိေလၿပီ။
သူကား....ဆရာ၀န္တဦး ...။ သို႔ေသာ္...သူကား ေမာင္းျပန္႐ုိင္ဖယ္ေသနတ္ကိုသာ ကိုင္၏။ "လူတေယာက္ခ်င္း
ခံစားရတဲ့ ေရာဂါေတြကို ကုရတာထက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအလိုက္ ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာေတြကို ကုသေပးရတာ ပိုအက်ဳိးရွိပါတယ္"
သူေျပာခဲ့သည့္စကားျဖစ္၏။ ၁၉၅၉ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၁)ရက္ေန႔က က်ဴးဘားႏုိင္ငံ ဟားဗားနားၿမိဳ့၌ ေျပာခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။
(၂)
၁၉၆၇ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ (၉)ရက္ေန႔တြင္ သူကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီဟူသည္အား အတည္ျပဳႏုိင္သည္က ... ေအာက္တုိဘာလ (၁၅)ရက္ေန႔မွျဖစ္သည္။
က်ဴးဘားသမၼတ ဖီဒယ္ကက္စထရိုမွ အတည္ျပဳထုတ္ျပန္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူ၏႐ုပ္အေလာင္းမွ ျဖတ္၍ယူလာခဲ့သည့္ လက္ေေမာင္းရင္းမွ ျပတ္ေနသည့္ လက္ႏွစ္ဖက္အား ၾကည့္၍ သူကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီဟု အတည္ျပဳခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ သူ၏အေလာင္းကိုမူ မေတြ႔ခဲ့ၾကရ။ ႏွစ္ေပါင္း (၃၀)အထိ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့၏။ ၁၉၉၇ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ (၁၂)ရက္တြင္မွပင္ သူ၏႐ုပ္အေလာင္းအား ေျမ၀သုန္အတြင္းမွ ျပန္လည္တူးေဖာ္ရရွိေတာ့၏။
ဘုိးလီးဗီးယားႏုိင္ငံ " ဗယ္ရီဂရန္ေဒသ" ေလ ယာဥ္ကြင္းငယ္ေလးအနီးမွျဖစ္သည္။ က်င္းငယ္အတြင္း၌ ႐ုပ္အေလာင္းအရိုးစု (၇)စုအား ေတြ႔ရ၏။
အ႐ုိးစုအမွတ္ (၂)က လက္ေမာင္းရင္းမွေန၍ လႊႏွင့္တုိက္ျဖတ္ထားျခင္း ခံရသျဖင့္ လက္ႏွစ္ဖက္စလံုးမရွိ ၨၨ။ ဒီအင္ေအ စစ္ေဆးမႈ ျပဳ၍ အတည္ျပဳႏိုင္ခဲ့၏။
သူ .... ။
သူကား ... ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) ၾကာမွပင္ က်ဴးဘားႏိုင္ငံ " ဆန္တာကလာရာၿမိဳ့" ရွိ သူ၏ ဂူဗိမာန္အတြင္း ကိုယ္အဂၤါ စံုလင္စြာႏွင့္ လဲေလ်ာင္းရေတာ့၏။
(၃)
သူႏွင့္ပါတ္သတ္၍ သူ႔၀န္းက်င္၏ မွတ္ခ်က္အျမင္မ်ားမွ သူ႔အား ေတြ႔ရမည္။ ျပင္သစ္အေတြးအေခၚပညာရွင္ " ယန္ေပါဆတ္" က သူ႔အား ...
"က်ေနာ္တုိ႔ေခတ္ရဲ့ အၿပီးအျပည့္အစံုဆံုး လူသား" ဟူ၍ မွတ္ခ်က္ေပး၏။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ေမရီလင္းအင္စတီက်ဴ က သူ႔အား " ကမၻာေပၚတြင္ နာမည္အေက်ာ္ၾကားဆံုး ၂၀-ရာစု ၏ သေကၤတတစ္ခု " ဟု သတ္မွတ္၏။ ဖီဒယ္ကက္စထရိုကမူ သူ႔အား .... " သူဟာ သူ႔ရဲ့အက်င့္စာရိတၱ၊ သူ႔ရဲ့စိတ္ဓါတ္၊ သူ႔ရဲ့ၾကံ့ခုိင္မႈနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရာမွာ စိိတ္အားထက္သန္မႈေတြကို ထားရစ္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ တခြန္းတည္းအတုိခ်ဳပ္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ သူ႔ရဲ့ စံနမူနာေတြကို က်ေနာ္တို႔အတြက္ ထားခဲ့တာျဖစ္တယ္"
(၄)
သူ႔အား အားဂ်င္တီးနားနုိင္ငံ၏ၿမိဳ့ေတာ္ " ေဗြႏုိဇာရီၿမိဳ့" မွ မုိင္၁၀၀-ေက်ာ္ေ၀းသည့္ " ရိုစာရီယို ၿမိဳ့" တြင္ ေမြးဖြားခဲ့၏။ " ရိုစာရီယို ၿမိဳ့" က " ပါရာနာ" ျမစ္၏ ျမစ္၀ကၽႊန္းေပၚေဒသတြင္ တည္ရွိသည့္ ၿမိဳ့ျဖစ္သည္။ စိုစြတ္၏။ အစဥ္အၿမဲေအးခဲ၍ေနသည္။
သူကား .... ၁၉၂၈ခုႏွစ္ ဇြန္ (၁၄)ရက္ေန႔ဖြားျဖစ္သည္။ ေမာင္ႏွမ ၅-ေယာက္အနက္ အၾကီးဆံုးျဖစ္သည္။ ဖခင္ အာနက္စ္စတုိေဂြဗားယာလင္(ခ်္)က အင္ဂ်င္နီယာတဦးျဖစ္ၿပီး မိခင္က စီလီယာဆာနာျဖစ္၏။ သူကား ငယ္စဥ္က ခ်ဴခ်ာ၏။ ပန္းနာရင္က်ပ္သည္တဦး ....။ ေအးလွ်င္ ပန္းနာေ၀ဒနာက ထၿပီ။ ပန္းနာရင္က်ပ္ေရာဂါရွိေပမယ့္ သူကား အားကစားဖက္တြင္လည္း ထူးခၽႊန္ခဲ့၏။ " ရဂၢဘီ" ပြဲ မ်ားတြင္ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းကစား တတ္သည္။ ဖခင္က သူ႔အား
ငယ္စဥ္ကပင္ ေသနတ္ပစ္သင္ေပး၏။
စစ္တုရင္ကစားနည္းသင္ေပး၏။ သူသည္ စစ္တုရင္ကစားရာတြင္လည္း ထူးခ်ြန္သူတဦးျဖစ္ခဲ့သလုိ ေသနတ္ပစ္ရာတြင္လည္း .... ။
(၅)
သူက ငယ္စဥ္ကပင္ စာအုပ္ပံုအၾကား၌ ၾကီးျပင္းခဲ့ရသူဟု ဆုိရမည္။ ဖခင္၏ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္ခန္းတြင္ စာအုပ္ေပါင္း ၃၀၀၀-ေက်ာ္ရွိ၏။
စာၾကည့္တုိက္ငယ္ေလးတခုပမာ ၨ၏၏။ "ဂ်က္လန္ဒန္" ၊ ""ဂ်ဴးလဘန္း"၊ "ဆစ္ဂမန္ဖရိုက္"၊ "ဘာထရန္ရပ္ဆဲလ္"
တုိ႔အား ငယ္စဥ္ကပင္ ဖတ္ခဲ့ရ၏။
သူက ကဗ်ာကိုလည္း အရူးအမူးစြဲလမ္း၏။ "ပက္ဘလိုနီရူးဒါ" ၏ ကဗ်ာမ်ားအား အာဂံုေဆာင္ႏုိင္သည္အထိ ဖတ္ခဲ့၏။
ဖခင္က လက္၀ဲ၀ါဒီတစ္ဦးျဖစ္၍ သူ႔ဖခင္၏ စာၾကည့္ခန္းတြင္ ကားမတ္ခ္၏ က်မ္းမ်ားက ရွိၿပီးီျဖစ္သည္။ သူ ... ေလ့လာခြင့္ရခဲ့၏။
(၆)
၁၉၄၇ခုႏွစ္တြင္ သူ ... " ေဗြႏိုဇာရီး"တကၠသိုလ္တြင္ ေဆးပညာသင္ယူခဲ့သည္။ထုိတကၠသိုလ္မွပင္ ေဒါက္တာဘြဲ႔ ရရွိခဲ့၏။ ၁၉၅၁ခုႏွစ္တြင္ သူသည္
ေဆးတကၠသုိလ္တတ္ေနရင္း ခြင့္ယူ၍ သူငယ္ခ်င္းတဦးႏွင့္အတူ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္တစ္စီးႏွင့္ လက္တင္အေမရိကတုိက္တလႊား ခရီးႏွင္၏။
ခ်ီလီသို႔ေရာက္၏။ ခ်ီလီမွသည္ ပီရူး ၊ အီေကြေဒါ ၊ ကိုလံဘီယာ ...ထုိမွ ဗင္နီးဇြဲလား ....။
ဤခရီးစဥ္မွ သူသည္ လက္တင္အေမရိကရွိ ျပည္သူတုိ႔၏ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ၊ လူတန္းစားမညီမွ်မႈမ်ားအား ေတြ႔ခဲ့မည္။ ဤခရီးစဥ္အေၾကာင္းအား
သူကိုယ္တုိင္ စာျပန္ေရး၏။ " ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ဒုိင္ယာရီ" ဟူ၍ စာအုပ္အျဖစ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့၏။ စေရးသည္မွာ စပိန္ဘာသာႏွင့္ျဖစ္သည္။
ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္၍ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ၂၀၀၄ခုႏွစ္တြင္ ထုိစာအုပ္အား မွီ၍ ႐ုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္၏။
(၇)
၁၉၅၃ခုႏွစ္တြင္ အာဂ်င္းတီးနားအစုိးရက ဆရာ၀န္မ်ားအား အတင္းအက်ပ္အမႈထမ္းခိုင္း၏။ သူက လူတေယာက္ခ်င္း ခံစားေနရသည့္ေ၀ဒနာအား မကုသခ်င္ ....။ ဤတြင္ သူသည္ အာဂ်င္းတီးနားမွ တိမ္းေရွာင္ထြက္ခဲ့ေတာ့၏။
ပီးရူး ၊ အီေကြေဒါ၊ ပနားမား၊ ေကာ္စတာရီကာ၊ နီကာရာဂြား၊ ဟြန္ဒူးရပ္စ္၊ အဲလ္ဘာလဗာဒို၊ ဂြာတီမာလာတို႔မွ မကၠဆီကိုသို႔ေရာက္၏။
မကၠဆီကိုတြင္ သူသည္ က်ဴးဘားမွ ဖီဒယ္ကက္စထရိုတုိ႔ အုပ္စုႏွင့္ေတြ႔၏။ ေပါင္းမိ၏။ ထုိစဥ္က ဖီဒယ္ကက္စထရိုတုိ႔ အုပ္စုအား " ၂၆ ဲ " ရဲေဘာ္မ်ားဟု ေခၚၾကသည္။ ဖီဒယ္ကက္စထရိုတုိ႔၏ " ၂၆ " ရဲေဘာ္မ်ားက က်ဴးဘားအာဏာရွင္ " ဖူလ္ဂ်င္စီယုိဘာတစၥတာ" အစိုးရအား လက္နက္ကိုင္ ပုန္ကန္ရန္ ၾကိဳးပမ္းေနၾကသည့္ ေတာ္လွန္ေရးသမား လူငယ္မ်ား ....။
မကၠဆီကိုတြင္ပင္ " ၂၆ ဲ " ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ အတူ သူ .... ၏စစ္သင္တန္းတတ္ခဲ့၏။ သင္တန္းဆရာက မကၠဆီကိုမွ ဗိုလ္မွဴးၾကီးေဟာင္းတဦး
....။ သင္တန္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးၾကီးေဟာင္း " အယ္ဘာတိုေဘးယို" က မွတ္ခ်က္ျပဳ ၏။ " သူသည္ သင္တန္းသားမ်ားအားလံုးအနက္ အထူးခ်ြန္ဆံုး ျဖစ္သည္" ဟူ၍ ....။
(၈)
၁၉၅၆ခုႏွစ္ ႏုိ္၀င္ဘာလ (၂)ရက္ေန႔တြင္ " ၂၆ " ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္အတူ သူသည္ က်ဴးဘားႏုိင္ငံသို႔ ၀င္ခဲ့ၾက၏။ Gramma အမည္ရွိ
ေမာ္ေတာ္ငယ္တစီးႏွင့္ .... ။ မုိင္ ၁၃၀-ေက်ာ္ေ၀းသည့္ ပင္လယ္ခရီးအား ႏွင္ၾက၏။ ရဲေဘာ္ရွစ္က်ိပ္ႏွင့္ တေယာက္ ...။ ဓါးေကာက္သ႑ာန္
က်ဴးဘားကၽႊန္းေပၚသို႔ ေရာက္၏။ မၾကာ .... က်ဴးဘားအာဏာရွင္တပ္မ်ားႏွင့္ တုိက္ပြဲမ်ား ျဖစ္သည္။ တုိက္ပြဲအေျဖက မေကာင္း။ သူတုိ႔ဘက္မွ ရဲေဘာ္ ၆၉-ေယာက္ က်ဆံုးကုန္၏။ သူ ..... ၊ ဖီဒယ္ကက္စထရိုႏွင့္ ရဲေဘာ္ ၁၂-ေယာက္သာက်န္ေတာ့၏။ အငတ္ငတ္အျပတ္ျပတ္ ....။ ၾကံခင္းမ်ားအတြင္း ပုန္းေနၾက၏။ ၾကံမ်ားစုတ္ရင္းသာ အဟာရျဖည့္ေနၾကရသည္မွာ ရက္သတၱပတ္ခန္႔ၾကာ၏။ ဤမွ .... သူတုိ႔ အာဏာရွင္အား ျပန္တုိက္၏။
ေမာင္းျပန္႐ုိင္ဖယ္ ၁၂-လက္ .... ။
လူ ၁၂-ေယာက္ႏွင့္ .... ။
(၉)
က်ဴးဘားႏိုင္ငံ "ဆီအဲယားေမထရာ" ေတာင္တန္းမ်ားေပၚမွ သူတုိ႔ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ တည္ေဆာက္၏။
သူပုန္စခန္းဖြင့္၏။ ေအာင္ေျမ .... ။
သူသည္ .... ထုိေဒသမွစ၍ လူထုအတြင္း ေဆးခန္းမ်ားဖြင့္၏။ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား တည္ေထာင္၏။ ဤတြင္ .... သူသည္ ေမာင္းျပန္ရိုင္ဖယ္အား လက္မွကိုင္းရင္း လူထုအား ေဆးကုသ၏။ လူတေယာက္ခ်င္း၏ေ၀ဒနာအား သက္သာေစရန္ ေဆာင္ရြက္သလို လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ခံစားေနရေသာ ေ၀ဒနာကိုလည္း ကု၏။ လူထုမွ ေထာက္ခံလာသည္။ ေတာ္လွန္ေရးသည္ ျမင့္တတ္၍လာ၏။ ဒီလႈိင္းမ်ားသဖြယ္ .... အားႏွင့္မာန္ႏွင့္ .... အဆံုး၌ က်ဴးဘားအာဏာရွင္အစိုးရ က်ဆံုးရ၏။
(၁၀)
က်ဴးဘားေတာ္လွန္ေရးတြင္ က်ဴးဘားမဟုတ္ေသာ သူသည္ ရဲေဘာ္ၾကီး ဖီဒယ္ကက္စထရိုၿပီးလွ်င္ ဒုတိယၾသဇာအာဏာအရွိဆံုးျဖစ္လာ၏။
က်ဴးဘားႏုိင္ငံ၏ ျပန္လည္ထူေထာင္လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အဓိကတာ၀န္ယူခဲ့သည္။ လူတန္းစားမဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းသစ္ဆီသို႔ ခ်ီတတ္ရာတြင္ သူသည္ စီးပြားေရးရာအပိုင္း၌ အဓိက ပဲ့နင္းၾကီးအျဖစ္ ေမာင္းႏွင္ခဲ့ရသည္။ က်ဴးဘားနိုင္ငံသံုး ေငြစကၠဴေပၚ၌ သူ႔လက္မွတ္ထိုးေပးရ၏။
ထုိစဥ္က ..... GATT (ကုန္သြယ္ေရးႏွင့္အခြန္အေကာက္ဆုိင္ရာ အေထြေထြသေဘာတူညီ
ခ်က္အဖြဲ႔) အစည္းအေ၀းပြဲမ်ားသို႔ သူတတ္ေရာက္ခဲ့ရသည္။ သံလြင္ေရာင္စစ္၀တ္စံု ၊ေျပာက္က်ားယူနီေဖာင္းႏွင့္ .... ။
(၁၁)
၁၉၆၂ခုႏွစ္ကား.... စစ္ေရးတုိက္ပြဲအရွိန္၏ အျမင့္မားဆံုးကာလဟု ဆုိရမည္။ ဆိုဗီယက္တုိ႔၏ ဒံုးက်ည္မ်ားအား က်ဴးဘားတြင္ တည္ေဆာက္မည္။ အေမရိကန္က သေဘာမတူ။ ဤတြင္ တင္းမာမႈက ၾကီးမား၍လာ၏။ ႏူးကလီးယားစစ္ပြဲမ်ား ျဖစ္ေလမည္လား ..... ။ ကက္စထရိုႏွင့္ ခရူးေရွာ့ ဆက္ဆံေရးက အထူးေကာင္းမြန္၏။
(၁၂)
၁၉၆၄ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွ ၁၉၆၅ခုႏွစ္ မတ္လအထိ သူသည္ ႏိုင္ငံတကာခရီးစဥ္မ်ားသြား၍ သံခင္းတမန္ခင္းမ်ားအား ခင္းက်င္း၏။ ျပင္သစ္၊ အီဂ်စ္၊ အယ္ဂ်ီရီယား၊ ဂါနာ၊ ဂီနီ၊ မာလီ၊ ဒါဟိုမီ၊ကြန္ဂို၊ အုိင္ယာလန္၊ ႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္သစ္ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ..... ။
ထုိစဥ္က ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္တုိ႔က သေဘာတရားအရ ကြဲလြဲေနၾကခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ သူက သေဘာတရား
အရတြင္ "ေမာ္" တုိ႔ႏွင့္တူ၏။ ဤအတုိင္းပင္ သူ႔ခရီးစဥ္မ်ားအတြင္ ေျပာဆုိေဆြးေႏြး၏။ က်ဴးဘားေခါင္းေဆာင္တဦးေျပာျခင္းျဖစ္၍ က်ဴးဘားသေဘာထားဟု ကမၻာက ျမင္ၾက၏။ ဤတြင္ သူ႔အေပၚ ဖီဒယ္ကက္စထရိုတုိ႔ ညီအစ္ကို မႏွစ္ၿမိဳ့ေတာ့ .... ။
သူတုိ႔ ညီအစ္ကိုက "ခရူးေရွာ့"ႏွင့္ နီးစပ္သူ .... ။ သူခရီးစဥ္အၿပီး
"ဟားဗားနား" သို႔ ျပန္ေရာက္၏။ ဖီဒယ္ကက္စထရိုတုိ႔ ညီအစ္ကိုႏွင့္ သူ၏ဆက္ဆံေရးက ေအးေအးစက္စက္ ......။ မၾကာ သူ က်ဴးဘားမွ ေပ်ာက္သြားခဲ့ေတာ့၏။ အားလံုးအား စြန္႔လႊတ္၍ .... ။
(၁၃)
အာဖရိကတုိက္ရွိ ကြန္ဂို -ကင္ရွာဆား ေျပာက္က်ားစစ္ပြဲအတြင္း ... သူ ...ေသနတ္ကိုင္၍ ေရာက္သြား၏။ အာဖရိက
ေတာနက္ၾကီးအတြင္း ေျပာက္က်ားစစ္ ဆင္ေနေတာ့၏။ ရာသီဥတုက ဆုိးသည္။ ထုိစဥ္က သူအသက္သည္ ၃၈-ႏွစ္ခန္႔ရွိၿပီ။ ပန္းနာရင္က်ပ္ေ၀ဒနာက ျပန္ထ၍လာၿပီ။ ဆုိးဆိုး၀ါး၀ါး ..... ။
မရေတာ့ .... ။ သူ အနားယူရသည္။ အနားယူစဥ္ ကာလအတြင္း " ကြန္ဂိုဒုိင္ယာရီ" အားေရးခဲ့သည္။ သူ၏ ေတာ္လွန္ေရးကာလ ကြန္ဂို အေတြ႔အၾကံဳမ်ား .... ။
(၁၄)
ထုိေနာက္ .... ။
သူသည္ ဘိုလီးဗီးယား အစုိးရအား ေတာ္လွန္ရန္ ဘုိလီဗီးယားသို႔ ထြက္ခဲ့၏။ သူႏွင့္ရဲေဘာ္ ၁၇-ေယာက္ ..... ။ ဗီယက္နမ္ရဲေဘာ္မ်ားလည္းပါသည္။ ၿပီးလွ်င္ လက္တင္အေမရိကမွ ရဲေဘာ္မ်ား .... ။
၁၉၆၇ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ (၇)ရက္ေန႔တြင္ သူႏွင့္ရဲေဘာ္မ်ား ဘုိလီးဗီးယားႏိုင္ငံ ယူဂို(ခ်ဴရီ) ေတာင္ၾကားအတြင္းသို႔ ၀င္ခဲ့ၾက၏။
ရိုင္ဖယ္ေသနတ္မ်ားႏွင့္ ... ။ ေခ်ာင္းရိုးငယ္အား ျဖတ္ၾက၏။ ဤတြင္ ... ၀ိုင္း၀န္ပစ္ခတ္မႈအား သူတုိ႔ ႐ုတ္တရက္ခံလုိက္ၾကရ၏။ သူ .... ဦးေဆာင္သည့္ေျပာက္က်ားမ်ား ဘုိလီးဗီးယားစစ္တပ္၏ ခ်ဳံခိုတုိက္ခိုက္ျခင္းအား ခံၾကရၿပီ .... ။ အက်အဆံုးက မ်ားသည္။ သူလည္း ထိ၏။ ဆုတ္၍မရ .... ။ တတ္၍မရ .... ။ ေနာက္ဆံုး .... သူ ဘုိလီးဗီးယားစစ္တပ္၏ ဖမ္းဆီးျခင္းအား ခံလုိက္ရ၏။
(၁၅)
၁၉၆၇ခုႏွစ္ေအာက္တုိဘာလ (၉)ရက္ေန႔ ...... ။
ဘုိလီးဗီးယားႏိုင္ငံ၏ၿမိဳ့ေတာ္ႏွင့္ေ၀းကြာလြန္းသည့္ "ဗယ္လီဂရန္ေဒၿမိဳ့" ေလယာဥ္ကြင္းငယ္၏ အနီးတြင္ ဘုိလီးဗီးယားစစ္တပ္သည္ ဒဏ္ရာႏွင့္စစ္သံု႔ပန္တဦးအား ေနာက္ျပန္လက္ထိပ္ခတ္၍ ထားသည္။ လက္ထိပ္ခတ္ခံထားရသည့္ စစ္သံု႔ပန္သည္ ဘုိလီးဗီးယားစစ္သားမ်ား၏အေရွ႔၌ မတ္မတ္ရပ္၍ေနသည္။ စစ္သားမ်ားက စစ္သံု႔ပန္အား
ေမာင္းျပန္႐ုိင္ဖယ္ေသနတ္မ်ားႏွင့္ ခ်ိန္ထား၏။ စစ္သံု႔ပန္က စစ္သားမ်ားအား သူ၏စူးရွေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ၾကည့္၏။
အမိန္႔သံထြက္လာ၏။
ယမ္းေပါက္ကြဲသံမ်ား ဆူညံ၍သြားသည္။ ယမ္းေညာ္နံ႔တုိ႔က ေလယာဥ္ကြင္းအနီး မႊန္၍ေနသည္။
စစ္သံု႔ပန္သည္ တေျဖးေျဖး ေပ်ာ့ေခြ၍ က်သြားသည္။ ေသြးတုိ႔က ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔မွ ယိုစီး၍ ထြက္လာသည္။ ၿပီးလွ်င္ ..... ဘုိလီးဗီးယားစစ္သားမ်ားက ေသြးအလူးလူးႏွင့္လဲေနေသာ အေလာင္း၏ လက္ႏွစ္ဖက္အား လက္ေမာင္းရင္းမွ လႊႏွင့္တုိက္၍ ျဖတ္ၾက၏။ ထုိေနာက္...... ေလယာဥ္ကြင္းအနီးတြင္ပင္ လက္မပါေသာ ခႏၶာကိုယ္အား က်င္းတူး၍
ျမဳပ္ႏွံလုိက္ၾကေတာ့၏။
(၁၆)
မပုပ္မသိုးရန္ ေဆးရည္စိမ္ထားသည့္ လက္ႏွစ္ဖက္အား ဘိုလီးဗီးယားအစုိးရမွ က်ဴးဘားသမၼတဖီဒယ္ကက္စထရိုထံသို႔ ပို႔လိုက္၏။
၁၉၆၇ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ (၁၅)ရက္ .... ။
ဤလက္ႏွစ္ဖက္အား ဖီဒယ္ကက္စထရိုသည္ ျမင္သည္ႏွင့္သိ၏။ သူႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားအတြင္း လက္တြဲခဲ့သည့္လက္မ်ား .... ။ မလြဲႏိုင္ .......။ သူ ...... ။ သူ .... ။
"အာနက္စ္တိုေဂြဗားရားဒီလာဆနာ" သို႔မဟုတ္ ..... "ေခ်" ။ ေခ် ဟူသည္က .....စပိန္ ဘာသာအရ " ရဲေဘာ္၊ ရဲဘက္" ဟူ၍ျဖစ္သည္။
"ေျမ၀သုန္ေရ ...... ဂုဏ္ျပဳ့အပ္တဲ့ ဧည့္သည္တေယာက္ကို ဆီးၾကိဳေပေတာ့ ...."
(ေအာ္ဒင္)
ေရႊအိမ္စည္
မဇၩိမ ၀က္ဆိုက္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
